Αγάπη Άνευ Όρων.

Οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι τα τελευταία χρόνια. Πολύ θυμωμένοι. Δεν ξέρω γιατί. Έχω την αίσθηση ότι είναι μια διαφημιστική καμπάνια που εξελίχθηκε άσχημα. Αυτή η καμπάνια που προσπάθησε να "ξεκολλήσει" τους ανθρώπους από κλασσικά επαγγέλματα, από πατροπαράδοτες συνήθειες, ίσως κι από άγριες, πρωτόγονες συμπεριφορές και να τους ωθήσει σε μια πιο life style - κουστουμάτη έκδοση της ανώτερης οικονομικής τάξης, ύπαρξής τους.

Αν τυχόν με πετύχεις στο δρόμο και ρωτήσεις την άποψή μου, θα σου πω ότι το μόνο όφελος που βλέπω εγώ από αυτήν την καμπάνια στο δυτικό κόσμο, είναι η παιδεία, με την αρχαιοελληνική έννοια και η πρόσβαση στο διαδίκτυο. Όλα τα άλλα κάπου στράβωσαν.

Οι άνθρωποι αντί να ενωθούμε, απομονωθήκαμε περισσότερο, δηλώσαμε ο καθένας την ιδιαιτερότητά του, αλλά ταυτόχρονα, μισήσαμε κι αυτήν του διπλανού. Γίναμε αντικείμενα - δεν κοιτιόμαστε στα μάτια (ο σερβιτόρος, ο πωλητής, ο δάσκαλος, μοιάζουν περισσότερο με μηχανές).

Και θυμώνουμε, αγχωνόμαστε, ανταγωνιζόμαστε, μένουμε μόνοι.

Μένουμε μόνοι.

Το παρακάτω βίντεο είναι εμψυχωτικό, αλλά ταυτόχρονα θλιβερό, γιατί ναι, η επαφή με τη φύση και τα ζώα συντρόφους που αγαπούν άνευ όρων, είναι ζωτικής σημασίας.

Οι άνθρωποι όμως, που πήγαν;

 

Γράφει η μαμά Γεωργία