Η Φιλία - μια Έμπνευση.

Σε έναν κόσμο ιδανικό, δεν θα υπήρχαν παιδιά που θα υπέφεραν, δεν θα υπήρχαν παιδιά που θα στεναχωριούνταν, δεν θα υπήρχαν παιδιά που θα κακοποιούνταν. Θα υπήρχε ένας νόμος απαράβατος που θα τους έδινε την απόλυτη προτεραιότητα, την απόλυτη προστασία.

Στην Ελλάδα, λένε, δύο ιερά υπάρχουν, τα παιδιά και οι νεκροί. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, φαίνεται ότι χρησιμοποιούμε τους νεκρούς σαν δικαιολογία και τα παιδιά σαν εξάρτημα ή αξεσουάρ, σαν μέσο προβολής, ίσως. 

Το απόλυτο Εγώ.

Μέσα σ’ αυτήν την αδιαφορία μεγαλώνουν τα παιδιά μας, μόνα τους, χωρίς καθοδήγηση. Ψάχνουν να βρουν κάπου να στηριχτούν, έναν φίλο, έναν αδερφό, αλλά ακόμα και οι κοινωνικές τους σχέσεις που και αυτές ορίζονται από τους μεγάλους, είναι καταδικασμένες. Γιατί εμείς οι μεγάλοι, δεν μιλιόμαστε, δεν μιλάμε, μόνο κρίνουμε, συγκρίνουμε και παραδειγματίζουμε τα παιδιά μας.

Το παρακάτω φιλμάκι, διαφημίζεται ως το φιλμ που στο τέλος του κλαίει το 90% των ανθρώπων που το παρακολουθεί. Ίσως και να είναι αλήθεια, γιατί το φιλμ παρουσιάζει μια πραγματική φιλία μεταξύ δύο παιδιών, ένα σύστημα και μια κοινωνία που με τον τρόπο της ενδιαφέρεται γι’ αυτά (περίεργο βέβαια που κανένας δεν έχει ρωτήσει δύο ανήλικα παιδιά, τι κάνουν μόνα τους στον δρόμο…), έναν πλούσιο συναισθηματικό κόσμο που δεν έχει καταστραφεί από τα «πρέπει» και τις κοινωνικές επιταγές.

Και ναι, είναι όντως συγκινητικό.  

Υ.Γ. η χρήση της λέξης "θείος" στην Ασία είναι μια προσφώνηση που δηλώνει σεβασμό, αντί του "κύριε".

Mama's Word