Το Δέντρο που Έδινε (παραμύθι)

Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν, υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν.

Μόνο παίρνουν και ξεχνούν, κυρίως ξεχνούν. Θυμούνται δε, μόνο στην ανάγκη τους.

Χάνουν το νόημα της ζωής; Χάνουν τη χαρά της ζωής;

Από την άλλη υπάρχει η ευγενής φύση, της φύσης, των ανθρώπων, των παιδιών.

Η αγάπη, η φιλία, η συντροφικότητα, το γέλιο...

 

Γράφει ο Shel Silverstein (1930 - 1990):

"Είμαι πολύ κουρασμένος για να σκαρφαλώνω" , είπε το αγόρι.

"Λυπάμαι", απάντησε η μηλιά, "μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι. Αλλά δε μου έχει μείνει πια τίποτα. Είμαι μόνο ένα γερασμένο κούτσουρο. Λυπάμαι..."

"Δε χρειάζομαι πολλά πια", είπε το αγόρι, "μόνο ένα ήσυχο μέρος να καθήσω και να ξεκουραστώ. Είμαι πολύ κουρασμένος."

"Τότε" είπε η μηλιά ισιώνοντας όσο μπορούσε τον κορμό της, "ένα παλιό κούτσουρο είναι ένα καλό μέρος να καθήσεις και να ξεκουραστείς. Έλα, Αγόρι, κάθισε. Κάθισε και ξεκουράσου."
 
Και το αγόρι κάθησε και ξεκουράστηκε.
 
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο…!

 


Mama's Word (words in writing)