Μήπως είσαι τυχερός; Το παιδί σου είναι καλά.

Σκέφτομαι καμιά φορά τις υπερβολικές μας αντιδράσεις ως γονείς.

Φωνάζουμε για ασήμαντα πράγματα, επιμένουμε, για να επιβάλουμε αδιάφορα πράγματα. 

Συγχυζόμαστε, τσιρίζουμε, εκφοβίζουμε τα παιδιά μας. Έχουμε άγχος. Όλα είναι επείγοντα στο μυαλό μας, εκτός από την ίδια τη ζωή μας. 

Δεν αντέχουμε να περιμένουμε - εκείνη την ώρα που πρέπει να ντυθεί και, αντί γι’ αυτό, αποφασίζει να χοροπηδήσει στο κρεβάτι.

Νιώθουμε οργή που τρέχει στον δρόμο που θέλει καινούρια παιχνίδια που δε συνεργάζεται με τα άλλα παιδάκια που δεν του αρέσει το φαΐ που μαγειρέψαμε και που δεν κοιμάται τις ώρες που κοιμούνται τα άλλα, τα ιδανικά παιδιά.

Είναι συνέχεια επάνω μας, ζητούν συνέχεια την προσοχή μας, δεν είναι ανεξάρτητα, θέλουν, θέλουν, θέλουν.

Χαμογελούν κι εμείς θεωρούμε ότι μας αψηφούν…

Είδαμε τελευταία τα παιδιά μας; Ας τα δούμε. Είναι καλά.

Όλα αυτά που κάνουν – είναι τα ίδια με αυτά που κάνουν όλα τα παιδάκια του κόσμου.

Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες.

Τα παιδιά είναι γεμάτα ζωή, είναι ευπροσάρμοστα, μπορούν να είναι ευτυχισμένα, ό,τι δυσκολία κι αν πρέπει να αντιμετωπίσουν. Και αν αυτό το παιδάκι της φωτογραφίας μπορεί να είναι ευτυχισμένο και να χαμογελάει, τότε μήπως όλοι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι και να χαμογελάμε λίγο παραπάνω;

 Να ευλογούμε την θεία τύχη μας που τα παιδιά μας μπορούν και χοροπηδούν στο κρεβάτι; 

Γράφει η Γεωργία Γεωργιάδου