H Jessica γνωρίζει για πρώτη φορά την μικρή αδερφή της και τρέχει να την καθησυχάσει...

Τι να σχολιάσει κανείς πρώτα για την αντίδραση αυτού του μικρού κοριτσιού που πρωτοαντικρίζει την μικρή αδερφή της και αρχίζει και την περιεργάζεται με περιέργεια και προσοχή. Κοιτάει τα δαχτυλάκια της, τα ποδαράκια της με δέος. Μπερδεύει λίγο και το φύλο του μωρού, λέγοντας, "κοίτα, αυτός έχει και δαχτυλάκια".

Όλα όμως σταματούν στο πρώτο κλάμα του μωρού. Η Jessica σηκώνει τα χέρια της ψηλά σαν να λέει "Δεν φταίω εγώ γι' αυτό..." και μετρώντας της αντιδράσεις των οικείων της, αναλαμβάνει δράση! Αρχίζει και καθησυχάζει το μωρό, λέγοντας του "είσαι καλά, είσαι καλά"...(προφανώς μιμούμενη τον τρόπο, με τον οποίο την έχουν ηρεμήσει στο παρελθόν και οι δικοί της γονείς.)

Έχουμε την αίσθηση ότι αυτό το μικρό κοριτσάκι μπορεί να ξυπνήσει κάθε ναρκωμένο μητρικό ένστικτο. Η ανάγκη του να δώσει ασφάλεια και ηρεμία, θυμίζει την αγκαλιά της μάνας.

«Μην ανησυχείς, είσαι καλά. Τίποτα δεν πρέπει να σε φοβίζει όσο είμαι εγώ εδώ.»

 

Επιμέλεια - Σχολιασμός: Γεωργία Γεωργιάδου