Κι εγώ του λέω, χτύπα κι εσύ.

Άνθρωποι σακατεύονται. Παιδιά σκοτώνονται. Οικογένειες δε θα δουν ποτέ ξανά το σπίτι τους.

Βγάζουμε φωτογραφίες. Γράφουμε τον πόνο μας και παίρνουμε βραβεία. Καταγράφουμε την πραγματικότητα των γειτόνων, αλλά δεν συμμετέχουμε σ' αυτήν. Συμπονούμε διαδικτυακά, στολίζουμε με σημαίες το προφίλ μας. Αναλύουμε πολιτικά τα γεγονότα και παίρνουμε τη θέση που έχει πάρει ο τηλεοπτικός σταθμός που παρακολουθούμε ή αυτή που εξυπηρετεί το συμφέρον μας. 

Κι ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά καλά. Ο κάθε ένας βρίσκει έναν τρόπο να βοηθήσει κι έτσι να συντηρήσει το σύστημα που χρειάζεται ανθρώπους που θα συνεχίσουν να βοηθούν ανθρώπους που θα συνεχίσουν να χρειάζονται βοήθεια...

Ο πόνος του άλλου δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει δικός μας. Μέχρι να γίνει. 

Και δεν πιάνουμε την ανάγκη ή το πρόβλημα από την αρχή. Όχι. Είναι σαν να μην θέλουμε να το λύσουμε ποτέ. 

Είναι σαν εκείνον τον πατέρα που άκουσα εχτές να λέει: "σταματήσαμε τον παιδικό, γιατί τον χτυπάνε. Κι αυτός δεν αντιδρά. Κι εγώ του λέω, χτύπα κι εσύ. Έτσι θα σε σέβονται. Κι αυτός δε χτυπάει." 

Έτσι θα σε σέβονται...

Ακόμη χτυπάει αυτή η πρόταση στο μυαλό μου.

Σα να μην θέλουμε να το λύσουμε ποτέ.

 

Γράφει η Γεωργία Γεωργιάδου

Illustration by Dermot Flynn