The Storm Whale (το παιδικό βιβλίο που μας μαθαίνει τί χρειάζεται για να νιώθει κάποιος σαν στο σπίτι του, μέσα στην ίδια του τη ζωή!)

"Μια ιστορία που μιλάει για την μοναξιά, την απώλεια, την μονογονεϊκότητα και την λυτρωτική δύναμη της αγάπης."

Οι ψυχολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι η παρουσία είναι αυτό που κάνει σπουδαίο έναν γονιό, αλλά ταυτόχρονα ισχυρίζονται ότι η δυνατότητά τους να αναπτύξουν την ικανότητα να ζουν και μια γόνιμη μοναχικότητα, είναι ένα αναπτυξιακό επίτευγμα.

Ο εικονογράφος Benji Davies συμβιβάζει και τις δύο αυτές αντικρουόμενες απαιτήσεις με εκπληκτική τρυφερότητα και συμπόνια στο βιβλίο του The Storm Whale (Η φάλαινα της καταιγίδας), βραβευμένο ως το καλύτερο παιδικό βιβλίο του 2014.

O Noi είναι ένα μικρό αγόρι που ζει δίπλα στη θάλασσα μαζί με τον ψαρά πατέρα του και τις έξι γάτες τους. Η μητέρα του δεν εμφανίζεται πουθενά στο βιβλίο. Με μεγάλη διακριτικότητα ο συγγραφέας προσκαλεί τον αναγνώστη να νιώσει την παρουσία της απώλειας στον αλμυρό αέρα της ζωής αυτού του μικρού και ευαίσθητου παιδιού.

Κάθε ημέρα, το χάραμα, ο μπαμπάς τού Noi, φεύγει για ψάρεμα και γυρνάει αργά το βράδυ.

Ένα πρωί, μετά από μια δυνατή καταιγίδα που σάρωσε το νησί, ο Noi κατέβηκε στην παραλία και εντόπισε από μακριά κάτι περίεργο. 

Δεν το πίστευε, ήταν μια φάλαινα που την ξέβρασε στη στεριά η θάλασσα.

Ήξερε ότι οι φάλαινες δεν μπορούν να ζήσουν έξω από το νερό, αλλά δεν ήξερε και πώς να βοηθήσει, έτσι αποφάσισε να την πάρει μαζί του και να την κάνει να νιώσει σαν στο σπίτι της, στην μπανιέρα του.

Της έλεγε ιστορίες για την ζωή στο νησί. Η φάλαινα ήταν εξαιρετικός ακροατής. 

 

Ο Noi βέβαια γνώριζε ότι η μυστική αυτή συντροφιά δεν θα κρατούσε για πολύ, γιατί μόλις θα γυρνούσε ο πατέρας του, θα γίνονταν έξαλλος που θα έβλεπε την φάλαινα στην μπανιέρα.

Το μικρό αγόρι κατάφερε και κράτησε το μυστικό καθ'όλη την διάρκεια του δείπνου, κατάφερε μάλιστα να ξεκλέψει και μερικά ψάρια από το τραπέζι και να τα μεταφέρει στην μπανιέρα. Ο πατέρας του φυσικά ανακαλύπτει τελικά την φάλαινα - σε μια ιδιαίτερα δραματική στιγμή, όχι για την βιαιότητά της, όσο για την μελαγχολία που ξυπνάει στον μπαμπά. 

Ο μπαμπάς του Noi δεν νευρίασε. Ήταν τόσο απασχολημένος που δεν είχε προσέξει πόσο μόνος ένιωθε ο Noi. 

Είπε όμως, ότι έπρεπε να γυρίσουν την φάλαινα εκεί που άνηκε. 

Ο Noi ήξερε ότι αυτό ήταν το σωστό. Δυσκολεύτηκε να την αποχαιρετίσει, αλλά ήταν χαρούμενος που είχε εκεί, μαζί του τον αγαπημένο του πατέρα. 

Γύρισαν και οι δύο στην καθημερινότητά τους, το μικρό αγόρι, όμως, συνέχιζε να σκέφτεται τον φίλο του και εύχονταν να μπορούσε να τον δει ξανά.

Στην τελευταία σκηνή, το αγόρι με τον πατέρα του πηγαίνουν για πικ-νικ στην κορυφή του λόφου και το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα - βλέπει ένα μικρότερο ζώο δίπλα σε μια μεγαλύτερη φάλαινα να κουνάει φιλικά την ουρά του. 

Μετάφραση - Επιμέλεια: Γεωργία Γεωργιάδου

Πηγή: BrainPickings